Angelique van Dam.fw

YOEHOO……. IK ben er ook nog….

IK een patiënt? Ja zo af en toe ben IK dat, maar IK ben toch vooral IK!

IK wil  gewoon graag mens blijven.
Ja, er kan mij van alles in het leven gebeuren, net als dat dat bij jou kan en IK wil dan vooral mijn leven blijven leven zoals ik dat zelf wil. En hoe zit dat met jou?

Heel eerlijk, ben IK de laatste jaren niet een beetje uit het oog verloren in het gesprek tussen de Behandelaar en de Patiënt? Tuurlijk, IK, heb het zelf ook een beetje laten liggen IK heb me afwachtend gedragen, in de overtuiging van het ‘wonder’ dat de behandelaar mij zou brengen. De genezing! Dat IK een beslissende rol in mijn gezondheid wil hebben, klinkt ons bijna als nieuw in de oren.  IK vind het persoonlijk een verademing. IK zit graag zelf aan het stuur, en leer graag zelf om te gaan met mijn gebreken. IK bepaal ook graag mijn eigen route en tempo. Misschien is er een kortere, misschien een snellere, maar IK pak de route die bij mij past, binnen de mogelijkheden die bij me passen. En nog mooier IK heb de tijd… Ik heb tijd van leven. En sommige processen vragen tijd: het is als leren lopen…. daar doe je ook al gauw een dik jaar over!

Gelukkig zien we sinds jaren dat er een beweging op gang is waarbij een steeds groter beroep wordt gedaan op de IK. Daar waar we jarenlang de IK in een lijdende en afwachtende positie hebben gezet. Wordt er steeds meer een actieve en leidende rol gevraagd van IK.

Wat mij betreft is de grote vraag niet ‘Hoe maken we de zorg beter!’  Maar hoe activeren we de mensen die betrokken zijn bij de zorg  zodanig dat IK gesteund wordt in Mijn Leven Met… zodanig dat IK daar op basis van mijn situatie  op een passende manier vorm aan kan geven.

Ieder zijn rol – ieder zijn deel
IK ben de leider, als patiënt was ik de lijder.
De behandelaar is nu mijn adviseur, en was mijn genezer.
De verzekeraar wordt cliëntvolgend en steunt de betaler (IK dus) in vitale gezondheid en was de betaler van mijn ziekte.

De verandering begint als mensen zich de vraag stellen ‘Hoe ondersteun IK mijzelf in een gesprek met de behandelaar? Hoe maak IK mijn eigen beslissingen die in het belang zijn van mijn eigen leven en misschien niet altijd overeenkomen met dat wat de behandelaar denkt dat goed is voor mijn aandoening? Hoe kan IK mezelf zo prikkelen en de ander uitdagen om mij daarin te ondersteunen? Hoe krijg IK dit allemaal voor elkaar?

Immers na het consult dat vaak maar enkele minuten duurt, sta IK weer op straat en ga verder met het leven.

Als IK nu zicht heb op wat voor MIJ op een bepaald moment belangrijk is en dat inbreng in het gesprek met de behandelaar, zodat behandelaren op basis van hun deskundigheid met mij kunnen spreken  en adviseren…. Ben IK dan niet beter uit? Wordt dan de behandelaar ‘ontzorgd’ en kan dan mijn verzekeringspremie omlaag? IK denk van WEL…..

Angelique van Dam